Op 22 november hadden we ook nog een mentorles. Rob en Anouk wilden het hebben over maandag 5 december: Sinterklaas komt naar de ISK! Sommige leerlingen wisten nog vrij weinig van sinterklaas, anderen wisten Best wel wat. Bij de vraag "waarom is zwarte piet zwart" kwam het antwoord dat misschien de mensen heel arm arm waren, en sinterklaas ze uit Afrika haalde voor werk. Dat de pieten door de schoorsteen (wat is schoorsteen meester?) kwamen, hadden ze niet verwacht.
Lieve lezer, nu gaat het mij uiteraard niet alleen om dit. Het is voor u natuurlijk hartstikke leuk om te lezen hoe de leerlingen lootjes trekken en samen beslissen wat ze allemaal die dag willen doen. Het enige wat ik daar nog over wil vertellen, is dat ik het jammer vind dat ik daar niet bij aanwezig kan zijn. Maar gelukkig mag ik iets anders leuks doen: ik mag zwarte piet zijn!
Wat gebeurde deze mentorles heeft te maken een meisje met een prachtige heldergele hoofddoek. Haar hoofd klapte opeens naar links, haar lichaam leunde naar rechts en viel al wapperend op de grond. De hele klas viel meteen stil. Anouk en Rob liepen meteen naar haar toe. Rob legde uit dat hij de dag ervoor van haar heeft vernomen dat zij vaak last heeft van epileptische aanvallen. Door stress kan ze plots dergelijke dingen doen. Ze heeft dat ook gehad op haar vorige school.
Anouk ging direct over op actie, als EHBO-superspecialist zijnde. Ze haalde een kussen, legde haar op haar zij en probeerde haar weer wakker te maken. Ze checkte ook of de leerlinge nog adem haalde en of haar hartslag nog klopte. Zowel de kinderen als ik waren behoorlijk geschokt, maar wel stil. We waren, als het ware, aan de grond genageld.
Toen de leerlinge weer bij kwam, liep Anouk weg met deze leerlinge (ze wilde niet in het lokaal blijven, Anouk lette op haar, dat ze niet weer flauw zou vallen). Ook Rob was even weg, met een man die er ook was bij geroepen. Annemiek en ik waren samen met 9 a 10 muisstille leerlingen in één lokaal. Ik had het idee dat, als we het niet zouden bespreken, de leerlingen angstiger zouden worden dan dat nodig was. Dus ik trok de stoute schoenen aan en ging op een krukje vooraan de klas zitten en begon.
Allereerst vroeg ik wat ze er van vonden. Eng, antwoordde de leerlingen. Ik vertelde dat het niet vreemd was en dat ik het ook eng vond. Maar dat het goed ging met haar en dat ze ook zelf gezien hadden dat ze weer gewoon kon lopen. Ik vertelde wat ik wist over epilepsie, en wat er gebeurde in het hoofd. Rob kwam toen de klas in gelopen en nam het stokje over. Hij vertelde dat het vreemd was, dat de leerlinge zomaar viel, maar dat het iets was dat door de hersenen bepaald is. Net zoals haarkleur en flaporen. Ze heeft er zelf niet voor gekozen, het is nou eenmaal zo. En dat het voor de leerlinge nu normaal is geworden.
Toen hij dit vertelde, werden de leerlingen ook rustiger. En even later probeerden ze weer de draad op te pakken, wat ook goed lukte.
Op momenten als deze, voel je je machteloos. Ik helemaal, want ik wilde heel graag iets doen, maar ik wist niet precies wat. Ik denk dat ik me uiteindelijk over de groep heb ontfermd, niet alleen omdat mijn moederlijke gevoelens opspeelde, maar ook omdat ik voelde dat ik de rest van de tijd, bij gebrek aan betere uitleg, te weinig had gedaan. Ik denk dat ik goed heb gehandeld, maar als u als lezer iets anders vind, dan wil ik daar graag over discussiëren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten