Zwemles: Hetzelfde publiek in andere situaties

Donderdag zou Anouk naar Rome gaan. Dat zou betekenen dat ik en Annemiek samen met meester Jan klas RS les zouden gaan geven. Omdat meester Jan zo anders les geeft dan Anouk, vonden we het ook wel interessant om hem les te zien geven in een van zijn groepen. Dat zou het derde en vierde lesuur zijn.

Echter, het zou voor mij anders lopen dan gepland. Toen we onszelf genesteld hadden in de docentenwerkruimte, kwam opeens Anouk aanzetten met een nieuwe mededeling.

De leerlingen hebben vandaag zwemles. Normaal gesproken zou er naast de sportleraar ook een docente meegaan, maar die is helaas ziek. We hebben al meerdere vrouwelijke stagiaires geprobeerd, maar die kunnen allemaal niet. Ook Annemieke moet zometeen les geven aan RD, dus dat gaat ook niet door. Leo, zou jij misschien kunnen?

Op dat moment, stond ik best wel perplex. Ik had pas op het laatste moment dat dit gesprek voornamelijk aan mij gericht was. Daarvoor dacht ik dat het opging voor Annemieke, ondanks dat ik ook wel wist dat ze helemaal niet kon. Nu weet iedereen dat ik een schurfthekel heb aan sport. Dat schuif ik immers niet onder stoelen of banken. Maar het zou wel een enorme goede ervaring zijn om de leerlingen te zien op een andere plek dan op school. Dus deels terugdenkend aan de effecten die de excursie van een paar weken terug, stemde ik in met het plan.

De leerlingen zouden in shifts naar het zwembad De Kwakel gaan. Allereerst klas RT met RS, dan de tweede met RU en RP, en de laatste met RO, met nog twee R-klassen. Dus elke keer zouden er leerlingen zijn die ik ken of persoonlijk les geef. Parfaitement, non?

Ik was absoluut niet gekleed voor de stomende hitte van de zwembaden. Ik had minstens 3 lagen kleding aan toen ik het zwembad met de eerste groep leerlingen. (Ik fietste mee met leerlingen van RT, die ik wel bleek te kennen, omdat ik hun presentatie over het rode kruis van had bijgewoond. Wat is de wereld toch klein!) Terwijl iedereen zat te zeuren over de kou, was ik aan het miepen over de hitte, tot groot plezier van de sportdocent.

Er is een enorm verschil aan zwemtalent in de klassen. De ene leerling bakt er niks van en is bang voor water, terwijl de ander een salto maakt terwijl hij in het diepe duikt. Een meisje lag als een boeddha op haar rug in het water, en spetterde af en toe met haar benen om vooruit te komen. Een jongen probeert steeds ver te springen tijdens het duiken, waardoor hij steeds plat op zijn buik terecht komt.

Naast het kijken en ingrijpen als er iets fout mocht gaan, had ik alleen de taak om ervoor te zorgen dat de dames zonder al teveel rumoer zich omkleden. Dit klinkt natuurlijk direct als een culture clash. En ja, er werd vaak gezegd: maar meester, je bent helemaal geen meisje. Daarop antwoordde ik dan droog: klopt, maar ik ga niet spieken hoor. En na wat gelach was het probleem dan ook over. Over Culture clashes gesproken, het aantal hoofddoekjes was aanzienlijk lager. Ik heb een aantal van de meiden gezien met hun haren los in het water, een prachtig gezicht. Ze lijken opeens een stuk anders. Maar de "goede" islamitische dame zorgde er wel voor dat de hoofddoek plaats maakte voor de badmuts.

Een van de dingen waar ik ook bang voor was, naast dat de meiden boos zouden kunnen worden dat ik hun prachtige haartjes kon zien, was dat ik de mannen en dames toch een stuk bloter zou aanschouwen dan dat ik normaliter doe. Ik kan over het algemeen school van mijn privéhuishouden scheiden, maar iedereen weet dat het lichaam niet altijd doet wat het hoofd zegt. Natuurlijk had ik me geen zorgen hoeven maken. Hoe bijzonder het ook was om de leerlingen op deze manier te zien, verder liet het me allemaal koud. De badmeester was natuurlijk ook veel leuker in dat opzicht!

Wat me ook opviel, was dat de leerlingen voor de badmeesters precies hetzelfde zijn tijdens het zwemmen als voor mij in de CV klas. Zo sprak een badmeester over een jongen als "daar houd ik altijd een extra oogje bij in het zeil", precies zoals wij hem ook behandelen. Zo zie je maar weer, alle leraren spreken dezelfde taal. Anderzijds maakte ik ze juist heel anders mee, misschien omdat ik niet in dezelfde rol voor hun stond en daardoor een vrijere houding kon aannemen.

En ondanks dat ik normaal al een vrij open houding aanneem in de klas, merkte ik dat ik ook nu weer een hechtere band kreeg, bijvoorbeeld met RS (waar ik voorheen wat minder goede contacten mee kon leggen). Ook kreeg ik eindelijk een leerlinge te zien van RU, die normaal altijd stage heeft tijdens de CV-lessen. Contact leggen is geen noodzaak, maar vind ik wel enorm belangrijk als docent zijnde. Daar kreeg ik weer genoeg tijd voor, zonder de les van de badmeester te verstoren.

Het enige nadeel van het zwembadbezoek was eigenlijk dat je zo enorm rozig wordt van al die warme chloordampen. Voor de rest was het een ervaring die ik graag weer overnieuw doe!