Terwijl ik nog de powerpoint (tevergeefs) op de beamer probeerde te krijgen, kwam er al een jongen naar me toe. Hij vertelde dat zijn pen en gedicht waren gestolen. Als ze werden geleend, vond hij het niet erg, maar dan hadden ze het moeten vertellen. Ik zei, terwijl ik nog bezig was met de powerpoint, dat ik het erover zou hebben met de klas. Hij voelde zich niet gehoord, denk ik, maar hij kwam naar mijn gevoel ook op het verkeerde moment.
Toen het scherm meerdere minuten nodig bleek te hebben, begon ik eerst met een deel waar ik geen powerpoint voor nodig had. Ik begon met het incident van de leerling (toen hij dat hoorde en ook zelf iets er over zei, had hij toch enige voldoening). Daarna had ik het nog even over de kalender. Wat ze ervan vonden, of meester Rob de kalender gebruikte, hoe het samenwerken ging en waarom ze het samenwerken zo vonden gaan. Toen ik dat had besproken en lovende woorden had uitgesproken, keek ik weer naar mijn powerpoint. Deze was nog steeds verre van compleet.
Om ze toch bezig te houden, heb ik maar mijn introgedicht voorgelezen en gevraagd waar het over ging. Dit werkte enthousiasmerend en verhelderend.
Toen zelfs hierna de powerpoint niet op de beamer wilde werken, gaf ik het op. Ik wilde alsnog de presentatie geven, maar dan op mijn laptop. Deze is klein, dus ik zei dat ze met z'n allen dichtbij moesten gaan zitten. En, op de grond. De meisjes waren meteen ontzet: 'MEESTER, OP DE GROND?!' 'Ja, op de grond! pak anders je jas maar en ga daar op zitten, als je de grond te vies vind.'
Gelukkig voor de dames hebben ze ook kussens, dus niet veel later zat 90% van de leerlingen netjes op de grond. De andere tien procent vond het blijkbaar toch niet zo'n leuk idee.
De laptop liet ik rondgaan als ik een nieuwe slide liet zien. Op een gegeven moment kwam ik bij de vier gedichten. Het eerste gedicht, GUP, heeft allemaal verschillende letters. Het meisje dat ik het liet voorlezen, had erg veel moeite ermee. Ik vatte het nog even samen. Ik besloot bij mezelf om dat bij alle gedichten te gaan doen.
Omdat je op de grond zit (ja, ik ben er bij gaan zitten) hebben sommige leerlingen het idee dat ze dan ook niets hoeven te doen. Het is immers een zeer laid-back manier van les krijgen. Die leerlingen krijg je wel weer terug in gareel als je juist aan die leerlingen gaat vragen waar het gedicht over gaat, of wat er zo bijzonder is aan het gedicht.
Een van de leerlingen zei toen: 'ja maar meester, ik begreep het niet.'
'nee,' antwoordde ik, 'Je bent veel te romantisch bezig met je buurman!'
Na veel gelach en veel uitleg dat het toch echt niet zo was, deden ze wel weer mee.
Ik legde de opdracht uit. De woorden die moeilijk waren, legde ik ook uit en daarna mochten ze aan de slag. De meeste leerlingen hadden al zelf een gedicht gemaakt. De mensen die dit niet hadden, hadden al wel een gedicht uitgezocht uit de gedichtenbundels die wereld rijk is. Toen een van de leerlingen vroeg of hij een gedicht op het internet mocht uitzoeken, heb ik heel bot nee gezegd, met de uitleg dat hij al eerder iets had kunnen uitzoeken. Als hij het er niet mee eens was, dan had hij eerder moeten veranderen. Daar was hij het niet mee eens, las ik op zijn gezicht, maar ik ging er niet verder op in. Ik heb hem iets later gevraagd of hij boos op me was, maar dat was niet zo.
Wat ik moeilijk vind, is dat zelfs als je moeilijke woorden uitlegt, zoals schets of illustreren, dat ze het nog steeds niet goed begrijpen. Ze moesten deze lessen 3 schetsen maken van één gedicht. Daar moest het gedicht op, en een plaatje, en het moest goed geplaatst zijn. Er waren leerlingen bij die na één schets zich al klaar voelden. Sommigen vergaten de tekst, sommigen gebruikten meerdere gedichten. En hoe vaak je het ook uitlegt, zelfs nog een keer klassikaal, ze snappen het nog steeds niet. Ik heb het al een klein deel opgelost door aan te stippen wat ze goed doen en wat ze nog moeten doen. Dit schijnt te helpen. na een tijdje had iedereen het door en iedereen heeft ook hele goede schetsen gemaakt.
Aan het einde probeerde ik de aandacht te krijgen. Dit deed ik door heel hard te zwaaien en op dramatische wijze te vragen of ze naar me wilde luisteren. Dit werkte niet. De volgende keer doe ik dat weer op een normale wijze.
Ze waren allemaal heel hard bezig en de resultaten waren erg goed, vind ik. Ook het begin, een uitleg die per ongeluk niet alledaags was, vind ik een enorme vondst. Én, laten we niet vergeten, ik heb eindelijk eens een goede tijd gehaald! Ik lette meer op de klok en ik had ook door dat er nog 10 minuten waren (Ik vond dat veel tijd, Anouk vond het weinig)
Er zijn een aantal verbeterpuntjes. Deze verwerk ik in een doelstelling, in plaats van alleen een notitie ervan.
Doelstellingen:
- Ik wil een betere voorbereiding van de powerpoint (als ik die gebruik)
- Ik wil ervoor zorgen dat de leerlingen meer naar mij komen, dan ik naar hen.
- Ik wil duidelijker uitleggen (notitie aan mijzelf: wat dacht ik van een hand-out?)
Dat de powerpoint het niet doet is een deel van de voorbereiding he :P.
BeantwoordenVerwijderenGoed dat je terug pakt naar de kalender van de vorige les en da je had gevraagd wat de mentor ervan vond.
Misschien was het ook een idee geweest om hun eigen gedichten op te laten lezen. Die ze zelf hadden gemaakt. Kan ook zijn dat je dat bewaard voor het einde.
Ikram was niets aan het doen. Aan het eind van de les had je verteld dat je dat had gezien. Vind je dat je het goed hebt aangepakt? Want daar heb ik niets over gezien in je blog. Of heb ik er overheen gelezen?
Ikram heeft ook nog heel erg de neiging om steeds naar Anouk te gaan.
Ik had niet verwacht dat de leerlingen op de grond zouden gaan zitten. Want de vloer is vies. Ik weet nog dat bij een 2e les van mij er een jongen was die de tafels ging schoonmaken, nadat ik de leerlingen had gevraagd om er op te gaan staan om wat te laten zien.
Ik dacht ook dat het rommelig zou worden. Maar er was juist een hele gezellige sfeer ontstaan.
Waar ik best een beetje jaloers op ben zijn de scherpe opmerkingen die jij en Anouk kunnen maken zoals:
Een van de leerlingen zei toen: 'ja maar meester, ik begreep het niet.'
'nee,' antwoordde ik, 'Je bent veel te romantisch bezig met je buurman!'
Die opmerkingen vind ik altijd heel erg goed. En de klas legt zijn aandacht ook meteen weer bij jou. Ik kom altijd veel te laat op die opmerkingen of ik zit te twijfelen of ik die nu wel moet zeggen of niet.
De mooiste situatie van de dag gebeurde in jou les.
leo; 'Aan het einde probeerde ik de aandacht te krijgen. Dit deed ik door heel hard te zwaaien en op dramatische wijze te vragen of ze naar me wilde luisteren. Dit werkte niet. De volgende keer doe ik dat weer op een normale wijze.' en je zei daarbij ' ik wil aandacht' ik wil aandacht' zag er zeer komisch uit. Moet daar eerder om lachen dan dat ik er stil van zou worden.
En het had ook niet veel impact op de leerlingen.
De schetsen zijn super leuk geworden!! De leerlingen hebben prachtige gedichten gemaakt! Leuk dat je dat in combinatie hebt gedaan met het vak Nederlands en dat je het ook aan de docent had gevraagd of ze bij Nederlands een gedicht konden gaan maken.